łwietny fragment tekstu znalazłem kilka dni temu na blogu Insights20.com Oliviera de Gaudemar:
Joining an online is agreeing not to take one survey, but to take many surveys, regularly. An online panel is only relevant to users who agree to take several surveys, after which they will have enough points to convert their points to a reward, or cash, or whatever. The irony is that market researchers donât even need these very people they recruit in their panels. They attract them with promises to make money taking surveys, but then they treat them as professional survey takers and try to get rid of them.
Kim jest uczestnik panelu internetowego dla agencji badawczej? Partnerem, z którym się rozmawia? Zleceniobiorcą, który po prostu wykonuje swoje zadania? A może tylko zwykłym dodatkiem do systemu badawczego, który należy co pewien czas wymienić na nowy? Na świecie toczy się dyskusja, jak należy traktować uczestników paneli, aby uzyskiwać od nich rzetelne i uczciwe odpowiedzi.
W tej dyskusji biorą udział przedstawiciele firm badawczych i to ich problemy są w nich reprezentowane. Troską objęte są takie zjawiska, jak przekształcanie się panelistów w tzw. zawodowych respondentów, uczenie się przez respondentów unikania odpowiedzi na część pytań, sposoby weryfikacji uzyskanych odpowiedzi. To są realne problemy, z którymi boryka się branża badawcza na platformie internetowej, ale zapomina się przy okazji o tej drugiej stronie – panelistach. Myślę, że wiele paneli badawczych, zapomina o traktowaniu podmiotowo swoich uczestników badań i traktuje ich jak dodatek, kolejną liczbę w systemie informatycznym.
Dlatego zdarza się to, co opisał wyżej Olivier: agencja stara się zaprosić nowych panelistów oferując im zachętę w postaci płatnych ankiet. Gdy uczestnik zarejestruje się już w systemie, nagle staje się problemem. Agencja traktuje go jak zawodowego respondenta, który przyszedł tu zarabiać, zamiast dzielić się opiniami. I zamierza za karę pozbyć się go… Gdzie tu jest sens?